CV Of Kachel verslag dag 5

Woensdag 13 februari, van Uw correspondent te Kruikenstad

 

Nou kruiken en kruikinnen, vrijdag was het dan zover. Het grootste volksfeest van Kruikenstad barstte weer in volle glorie los. Het was carnaval!

Uw correspondent wilde dit evenement weleens van dichtbij ervaren en besloot daarom om undercover te gaan bij een CV in Kruikenstad. Tijdens deze carnavalsdagen zal Uw correspondent verslag doen van de leuke momenten, de uitglijders, de heftige momenten, toiletbezoeken, eetgelegenheden, verkleedpartijen, woordspelingen en natuurlijk een algemeen sfeerbeeld geven van de geweldig overheersende ambiance in Kruikenstad.

 

Succesvolste editie ooit van “Ambiance met mate”

 

Beste lezers, allereerst de oprechte excuses van Uw correspondent, vanwege het late verschijnen van dit verslag. Op de laatste dag van carnaval in Kruikenstad heb ik me teveel mee laten slepen door de rituelen van CV Of Kachel. Dit heeft erin geresulteerd dat ik vanochtend ontwaakte in de tuinset van de buren, met alleen nog mijn jasje aan. Een opengeslagen jasje welteverstaan. Toen de buurvrouw mij uiteindelijk wekte en vriendelijk begroette met een vers gezette kop koffie, waren de enige woorden die ik nog kon uitbrengen (in een onverstaanbaar accent): “Nog een glas wodka” gevolgd door “Nooit meer naar huis”. Met de staart tussen de benen heb ik mijn snor gedrukt en ben over toch over de schutting naar mijn eigen onderkomen gevlucht, om in mijn badkuip verder te gaan slapen. Net toen ik bijna het licht aan het einde van de tunnel had bereikt, schrok ik wakker en besefte ik dat ik al te laat was voor mijn lunchafspraak met een van de kornuiten. Hopelijk accepteert U als lezer bovenstaande reden als legitiem, voor het verlaat verschijnen van dit verslag.

 

Maar nu dus terug naar die laatste dinsdag in Kruikenstad. De programmering voor deze dag was niet geheel duidelijk voor alle kornuiten. Sommige kornuiten maakten van de gelegenheid gebruik om de gemiste uurtjes slaap in de afgelopen dagen, alvast een beetje in te halen. Anderen maakten van de gelegenheid gebruik dat het kindercarnaval was in Kruikenstad, en dat er hier en daar vast wel gewillige moeders waren te vinden, waarvan de echtgenoot gewoon aan het werk was. Het grote CV Of Kachelfeest “Ambiance met mate” zou namelijk pas ergens tussen vijf en zeven aanvangen, en dan is het toch wel fijn om nog een lekker potje te sumoworstelen met zo’n moeder voor de deur van de residentie. Weer andere kornuiten besloten gewoon om flauw te vallen onder de douche.

 

Tegen de klok van vijf uur begon het gezelschap zich weer redelijk te completeren in de residentie. Menigeen had nog behoorlijke moeite met alcoholische versnaperingen, maar het begin werd in ieder geval gemaakt. Het lijflied van de club kachels werd meerdere malen uit volle borst meegezongen en bevriende CV’s bezochten in grote getale het geweldige knalfeest, dat het einde van carnaval 2013 inluidde. Aan de bar werd het wereldberoemde spel “Wodka oder Wasser” gespeeld, buiten werd nog steeds gesumoworsteld en binnen werden polonaises en solonaises ingezet. Voorwaarts en achterwaarts. Dit prinsenbal gaat nu al de boeken in als een van de succesvolste ooit.

Hoewel ik me als Uw correspondent alle dagen heb laten verrassen door culinaire hoogstandjes bij het diner, bleek er die dinsdag enige onduidelijkheid te heersen over het avondeten. Er was een tweestrijd ontstaan tussen beide chef du paps. Deze tweestrijd werd uiteindelijk beklonken met een stuk of veertig pizza’s met saus, die bezorgd werden bij de residentie. Voor het eerst tijdens deze carnaval zag ik de oerinstincten bij de kachels naar boven gekomen. Bestek bleek overbodig, en het eetfestijn valt nog het beste te beschrijven als een middeleeuwse kerker waar voor het eerst in zes maanden een stuk brood naar binnen wordt geworpen.

 

Na een persoonlijk afscheid van alle gasten op het geweldige feest, ging de colonne kachels met gevulde magen richting Piusplein. Daar werd een werkende kornuit achter een buitenbar aangetroffen en er werd besloten om deze kornuit een tijdje te vergezellen met de warmte van de CV. Een nieuw drankspel werd geïntroduceerd, waarbij een van de kornuiten op lokatie een foto zou maken en de anderen moesten dan raden wat hij aan het doen was. Een winnaar heeft dit spel echter nooit gekend, wat waarschijnlijk te wijten is aan de op beeld vastgelegde scene door de sproeterige kornuit.

 

Om de werkende kornuit zijn baan te laten behouden, leek het de CV beter om naar het inmiddels bevriende partycentrum Hoppie te gaan. Daar aangekomen was binnen een mum van tijd de tent rood gekleurd met de kacheljasjes. De kornuiten genoten met volle teugen van de one-man-show die werd opgevoerd door de mede-vergunninghouder van deze bar-dancing. Uw correspondent kon het niet nalaten om wederom de vriendschapsserenade “You’ll never walk alone” aan te vragen, aangezien menig kornuit toegegeven had een kippenvel moment te hebben gehad , na het lezen van het voorgaande verslag. Als een roedel wolven verzamelden de kachels zich op het podium en pakten elkander stevig vast. Tranen van vreugde vloeiden rijkelijk. Althans ik neem aan dat het van vreugde was, maar het kan natuurlijk ook aan de gouden bordeelsluipers hebben gelegen, die na drie dagen nog steeds niet waren ingelopen.

 

Vanuit het Piusplein retourneerde het gezelschap naar de residentie, om unterwegs nog even een tussenstop te maken bij de clos. Aangekomen in de residentie kwam de warmte ons weer tegemoet. Warmte die voor een belangrijk deel bepaald werd door de ongelooflijk lekkere, geile, gewillige….Sorry, ik had beloofd om dit niet meer te doen.

Volgens bronnen is Uw correspondent daarna nog met twee danseressen uit de residentie en een groepje kornuiten gesignaleerd in de Clochard. Flitsen hiervan zijn bij Uw correspondent nog wel voorbij gekomen, maar een noemenswaardig verhaal kon hij er niet van maken.

 

Ik hoop dat ik U als trouwe lezer de afgelopen dagen een inzicht heb kunnen geven in het reilen en zeilen van een CV in Kruikenstad. U mag best weten dat toen ik deze opdracht in mijn schoenen geschoven kreeg, ik niet bepaald stond te springen. Ik zag het eerder als een manier van de eindredacteur om mij buiten te werken. Echter na een dag was ik volledig omgeturnd en grandioos verknocht aan deze groep gasten. Ik kan niet wachten tot de volgende bijeenkomsten met deze mannen, waarvan de voorbereidingen naar het schijnt al in volle gang zijn. Ook op mijn kantoor bij het Kruikenstads Dagblad werd ik met applaus ontvangen, en van mijn eindredacteur heb ik een welverdiende week vrijaf gekregen. Ik zit er zwaar aan te denken om morgen nog het vliegtuig naar de Kaapverdische eilanden te pakken, om even weg te zijn van alles en iedereen. Echter na het checken van mijn banksaldo, moet ik de conclusie trekken dat ik de rest van de maand op een houtje zal moeten bijten, terwijl het licht is afgesloten.

Alle dagen heb ik getracht om geen namen te noemen, maar ik ga het nu toch doen. Sietse, Paul, Emiel, Joop, Lennart, Laurence, Thomas, Dennis, Teun, Rob, Dirk, Jip, Casper, Tijs, Patrick, Jules, Japie, Ron, Dirk, Sjoerd, Gerard en Jasper bedankt voor de geweldige carnaval!!!! En niet te vergeten de geweldige residentie die iedere dag klaar stond om deze kornuiten op te vangen. De warmte van de dames achter de bar zal ik niet snel vergeten. Tot slot ook nog een geweldige dank aan alle sponsoren die deze CV mogelijk hebben gemaakt en hebben ondersteund gedurende de carnaval.

En nu sluit ik me voorlopig even op in mijn eigen residentie, waaruit ik alle alcohol heb verbannen. In plaats daarvan heb ik mijn voorraadkast gevuld met vitaminerijke producten, die ik zojuist nog even bij de plaatselijke kruidenier heb weten te bemachtigen. De kassajuf vroeg ook nog of ik mini’s wilde. Het enige antwoord wat ik daarop kon geven was: “ Prima, maar zes is te jong!!!”

O. Penhaard