CV Of Kachel verslag dag 2

Zondag 10 februari, van Uw correspondent te Kruikenstad

 

Nou kruiken en kruikinnen, vrijdag was het dan zover. Het grootste volksfeest van Kruikenstad barstte weer in volle glorie los. Het was carnaval!

Uw correspondent wilde dit evenement weleens van dichtbij ervaren en besloot daarom om undercover te gaan bij een CV in Kruikenstad. Tijdens deze carnavalsdagen zal Uw correspondent verslag doen van de leuke momenten, de uitglijders, de heftige momenten, toiletbezoeken, eetgelegenheden, verkleedpartijen, woordspelingen en natuurlijk een algemeen sfeerbeeld geven van de geweldig overheersende ambiance in Kruikenstad.

 

Prins gevonden!

Beste lezers, waar ik gisteren mijn verslag van de eerste avond afsloot met een oproep aan de Prins om zich toch alsjeblieft te melden, kan ik U vandaag mededelen dat de Prins daaraan gehoor heeft gegeven. Prins Rob d’n Irste en d’n enigste was de carnavalszaterdag als een van de eerste kornuiten paraat. Een feest is tenslotte geen feest, als Prins Rob niet is geweest!

 

Die carnavalszaterdag ving aan met een walking breakfast in onze residentie. Het moet gezegd worden dat er door de residentie goed gezorgd was voor de inwendige mens. En ik kan melden dat de residentie in het algemeen ook de grootste zorg besteed aan de uitwendige mens. Wat een ontzettend lekkere, geile …. Sorry, ik wijk af van het verslag, maar laten we het erop houden dat ik danig onder de indruk was.

Die zaterdagmiddag druppelden de kachelaars langzaam binnen bij de residentie voor een welverdiend ontbijt. Als laatsten arriveerden het trio dat de avond ervoor verantwoordelijk werd gehouden voor de rijdende doodskist. De doodskist werd nagenoeg geretourneerd, maar tijdens de laatste meters richting residentie zakte deze volledig door zijn hoeven. De professioneel gefabriceerde kist had het een dag vol gehouden.

 

Om tien voor twee kwam het sein om als complete CV zich richting het station te begeven, voor het inhalen van de Prins van Kruikenstad. Vijf dappere kornuiten bleven achter bij de residentie in een laatste poging om de grafdoos in ere te herstellen. Met wat geleend gereedschap, houten planken en levensgevaarlijke dodelijke schroeven werd de rijdende urn vakkundig gerepareerd. En het was een waar plaatje! Wat trouwens ook een plaatje is bij de residentie, zijn de ontzettend hete, mooie, geile…. Sorry, ik wijk weer af van het verslag, maar ik waarschuw alvast, ik weet niet of ik dit nog drie dagen volhoud.

 

Een deel van de CV heeft die middag luidkeels de Prins binnen gehaald. Aangezien Uw correspondent zich niet in tweeën kan splitsen, is hier maar weinig over bekend. Uw correspondent besloot om achter te blijven bij de reparateurs van de kar, omdat hij deze materie interessanter achtte. Na een reparatie van enkele uren, was de kar weer levensvatbaar, maar leeg. Tijd dus om de kar te gaan vullen. En een ware lijdensweg volgde. De alcoholische vulling van de lijkkist bleek opgehaald te moeten worden in het tijdelijke woonadres van de penningmeester. “Tijdelijk?” vraagt U zich af. Ja tijdelijk, aangezien hij maar weinig op dit adres wordt gesignaleerd. Onderweg naar deze casa, moest er even bij een kroeg gestopt worden om een cd met het lijflied af te geven, maar dat heeft nog geen minuut geduurd. Daarna is de club gelijk doorgelopen op de highway to hell richting het huis van de penningmeester. Daar aangekomen, begaven we ons in een oase van mooie spullen, designmeubilair, elektronica en andere kostbaarheden. Een nuchter iemand zou zich misschien af gaan vragen of deze penningmeester, wel volledig de belangen van de CV behartigd, maar aangezien er niemand meer nuchter was, werd hier verder niet naar geïnformeerd.

De lijkwagen werd snel gevuld, om daarna als een speer terug te keren richting residentie. Hier zou om vier uur namelijk de uitreiking van de prachtige, italiaanse bordeelsluipers plaats vinden. De sponsoren van deze stappers werden hartelijk bedankt en vanaf dat moment liep nagenoeg de gehele CV op dezelfde schoenen. Een prachtig aanzicht! Wat trouwens ook een prachtig aanzicht geeft, zijn de ontzettend geile, rondborstige, lekkere….. Sorry, ik wijk weer af.

 

Vanaf dat moment ging het snel. Na een paar uurtjes bij de residentie voor de deur, werd er hartelijk geluisterd naar de muzikale ondersteuning door de diverse slenterbands op de Korte Heuvel. Zelfs vanuit Friesland was er een orkestje gekomen, om naar CV Of Kachel te komen kijken. Er werd zelfs contact gelegd met de manager van deze band, ene Herke Zuurveen. Mogelijkheden voor muzikale ondersteuning bij de volgende carnavalshit werden besproken.

En daar was dan het doopmoment van de nieuwe chef du pap aangebroken. Het was etenstijd en we zouden allemaal gaan ervaren wat echte haute cuisine betekent. Na een tocht langs een visboer, lokaal 1, lokaal 2, lokaal 3, lokaal 4, lokaal 5 en lokaal 6, kwamen we eindelijk bij Lokaal 7.

Een geweldig diner werd geserveerd onder het genot van de grootste carnavalshit ooit, het grote CV of Kachellied!

Nadat de magen gevuld waren, toogde de voltallige CV richting een kornuit die nog aan het werk was bij Brandpunt. Daar ging het feest door in de feesttent. Dezelfde tent waar we de avond ervoor verwijderd werden, omdat we te gezellig waren.

En vanaf toen, doofde het waakvlammetje bij Uw correspondent. Hij heeft nog meegekregen dat de kist leeg was, en dat Cafe Hoppie nog is aangedaan. Zelfs twee verloren kornuiten aan de bovenbar van Studio heeft hij nog gesignaleerd. De Studio met zijn mooie, lekkere, geweldige….. Sorry!

 

Uw correspondent is tegen de verwachting in, na een dag volledig bekeerd tot het carnaval en met name fan geworden van deze groep kornuiten. Hoezee, hoezee, hoezee!!!!

 

 

O. Penhaard