CV Of Kachel verslag dag 1

Zaterdag 9 februari, van Uw correspondent te Kruikenstad

 

Nou kruiken en kruikinnen, gisteren was het dan zover. Het grootste volksfeest van Kruikenstad barstte weer in volle glorie los. Het was carnaval!

Uw correspondent wilde dit evenement weleens van dichtbij ervaren en besloot daarom om undercover te gaan bij een CV in Kruikenstad. Tijdens deze carnavalsdagen zal Uw correspondent verslag doen van de leuke momenten, de uitglijders, de heftige momenten, toiletbezoeken, eetgelegenheden, verkleedpartijen, woordspelingen en natuurlijk een algemeen sfeerbeeld geven van de geweldig overheersende ambiance in Kruikenstad.

 

Alaaf lezers!!!

Alaaf? Alaaaaaaf? Fout! De CV waarbij ik me aangesloten heb om U een exclusief verslag te geven achter de schermen van dit louche wereldje, bezigt deze term niet. In plaats daarvan roepen zij luidkeels: “Hoezee, Hoezee, Hoezee”. Hoezo zult U zich dan natuurlijk afvragen? Het antwoord op deze vraag moet ik U verschuldigd blijven, maar ik weet zeker dat deze in de komende dagen nog beantwoord wordt. Om U een goed beeld te geven van CV Of Kachel (want dat is dus de naam van deze CV) is het misschien ook wel handig om even de kronieken erop na te slaan, zodat U zich als enthousiaste lezer kunt verdiepen in een kleine geschiedenis. Hiervoor wil ik graag verwijzen naar: https://www.adoring-bouman.136-144-131-43.plesk.page/in-den-beginne/

 

Enfin, gisterenavond barstte het feestgedruis in volle glorie los. En ik was erbij. In de voorbije weken had ik me al wat verdiept in diverse figuren van CV Of Kachel en ik had natuurlijk al de nodige research verricht. Toen ik arriveerde bij het etablissement wat als residentie van CV Of Kachel bestempeld werd, moest ik toch even slikken. Een golf van ketchup-rode colberts vloog op mij af en verwelkomde mij met 13 en een half glas Schrobbeler. “Waarom 13 en een half glas?” vraagt U zich misschien af. Nou, Uw correspondent arriveerde 13 en een halve minuut te laat en volgens de statuten van de CV, kan deze schuld ingelost worden met een glas Schrobbeler per minuut te laat. Gelukkig bleef ik in mijn rol en werd mijn dekmantel niet geopenbaard. In plaats daarvan werd mijn dekmantel uitgetrokken en kreeg ook ik zo’n felrood geval om mijn schouders geschoven. Daaronder nog een oranje polo die de een of andere kachelaar (verklarende woordenlijst: Een kachelaar is een persoon die lid is van CV Of Kachel) op de kop had getikt. Een oranje-groene sjaal maakte de outfit compleet en daar ging ik.

 

Na wat serieuze introducties bij diverse leden die ik nog niet had mogen ontmoeten, vloeide het bier rijkelijk. Kijkend om mij heen zag ik een gemêleerde groep heren die zich op dat moment nog voorbeeldig gedroegen. Zou het dan toch allemaal meevallen, hield ik mezelf voor, maar daar zou snel verandering in komen.

De interim chef du pape van de CV had een waar feestmaal gerealiseerd bij een Aziatische brasserie. En respect voor deze Aziaat, want om zo’n groep gasten te herbergen in een sterrentent als dit, dat vereist behoorlijk wat durf. Het feestmaal werd al snel geserveerd en onder het genot van een biertje (dat hoort nou eenmaal bij de Chinees) werden de magen gevuld. Een oplettende kachelaar viel het op dat het gezelschap waarmee zij de toko binnen kwamen, niet meer compleet was. Er miste namelijk een kachel, maar waarschijnlijk was deze gesignaleerd achter in de zaak. En na wat onderzoek bleek hij zich inderdaad daar op te houden. Hij zat al die tijd een tafel met dames te verwarmen met zijn aanwezigheid. Ik had U al wat verteld over de statuten van deze vereniging, maar deze liegen er niet om. Afwezigheid bij het diner wordt als een zwaar delict gezien en dus staat hier een fikse straf op. Na enkele dwingende woorden van de voorzitter, ving het ritueel aan. Het colbert van de bewuste kachel werd ontdaan van zijn mouwen met een botte schaar. De kachel zou de rest van zijn carnavaleske bestaan via een walk of shame met een incomplete colbert door het leven moeten.

 

Terug aangekomen bij onze residentie werd de feestvreugde steeds groter, en het niveau steeds lager. Om nooit droog te staan, beschikken zij zelfs over een mini-grafkist op wielen gevuld met bier. Voor de doden namelijk niets dan lof, en niemand zal het in zijn hoofd halen om in de kist te kijken. Door normale mensen wordt dat toch als onbehoorlijk geacht. En zo houden deze zieke geesten het bier dus voor zichzelf. Zeulend met deze grafkist verplaatste het gezelschap zich richting Piusplein. Nadat Café Hoppie met een bezoek werd vereerd, werd daarna de grote tent op het Piusplein aangedaan. Ik mag toch wel zeggen dat het dak er behoorlijk vanaf ging. En de deksel van de grafkist trouwens ook. Een crowdsurfende penningmeester zorgde voor een hoogtepunt van dit spektakel, totdat ons vriendelijk tot dringend werd verzocht om de tent te verlaten. Wij zouden namelijk alle aandacht een feestvreugde naar ons toe trekken, zodat er voor de overige bezoekers niet veel meer aan was. Met zo’n reden kun je een feestje met opgeheven hoofd verlaten. En dat deden we dus ook.

 

Na een aanrijding met de grafkist, werd er besloten om terug te keren naar de residentie. Daar ging het feest tot in de late uurtjes door. Er waren leden bij die de liefde bedreven met een opblaasbare fles Schrobbeler, andere leden hingen doelloos tegen de balustrade van het balkon en weer andere leden gingen toch een poging wagen bij het andere geslacht.

 

Grote afwezige in dit geheel, was de Prins. Onder de rivieren ben je geen volwaardige CV, zonder een Prins, een leider van het zootje ongeregeld, een messias die je de weg wijst. En hoewel de CV wel over een Prins beschikt, was hij er niet. Er werd zelfs nog in de kist gekeken. Gezien het bovenstaande verslag is het allemaal nog redelijk goed gekomen zonder Prins, maar naar ik verwacht zal dit geen tweede avond gaan lukken. Dus bij deze wil ik de Prins oproepen om zich te melden.

 

Uw correspondent,

 

O. Penhaard